Ζωγραφική στο σώμα της ποίησης: Έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Μιχαηλίδη

Την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012 στις 8:00 το βράδυ εγκαινιάζεται στο βιβλιοπωλείο ΧΑΡΤΑ (Σκενδεράνη 16Β, Βόλος, τηλ: 2421033250) έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Μιχαηλίδη. Διάρκεια έκθεσης: 18 Οκτωβρίου – 3 Νοεμβρίου 2012.

Για τη έκθεση στη Χάρτα ο Γιάννης Μιχαηλίδης σημειώνει:

                                                                                   «εσύ δεν γράφεις,
                                                                                   τις λέξεις ζωγραφίζεις»

«Ο Αθλητής του τίποτα», «Ο λεπτουργός», « Ο ένοικος», «Τα Χριστούγεννα της ισοπαλίας»,

«Ο προπονητής παίκτης» και τέλος «Τα στρουθία» ήταν η αφορμή να προκύψουν τα έργα
αυτής της έκθεσης. ΄Εργα μικρών διαστάσεων προκειμένου να εικονογραφήσουν ή να γίνουν εξώφυλλα ποιητικών συλλογών. Θ α τα δούμε σε βιβλία φίλων ποιητών του Γιάννη Κοντού, της Παυλίνας Παμπούδη, του Βασίλη Στεριάδη, του Ματθαίου Μουντέ, των λογοτεχνικών περιοδικών «Λέξη» και «Δέντρο» του Θανάση Νιάρχου- Αντώνη Φωστιέρη και του Κώστα Μαυρουδή αντίστοιχα. Επίσης, στα βιβλία των ποιητών Κωστή Γκιμοσούλη, Γιώργου Παναγιώτου, Γιάννη Κακουλίδη, Σωτήρη Κακίση, Μανώλη Πρατικάκη, ΄Αγι Μπράτσου και πάει λέγοντας.
Κάθε ανάθεση ήταν για μένα η δημιουργία μια σειράς έργων, για να επιλεγεί το καλύτερο
από τεχνικής άποψης, ώστε να έχουμε την σωστότερη εκτυπωτική απόδοση.
Με το πέρασμα του χρόνου συγκεντρώθηκαν τα έργα αυτά που εκθέτω τώρα στη «Χάρτα».
Περίμενα αυτή την ευκαιρία για να τα παρουσιάσω στο φυσικό τους χώρο που είναι το βιβλιοπωλείο.
Κλείνοντας το σύντομο σημείωμα θέλω να πω ένα ευχαριστώ στους φίλους ποιητές που
μαζί τους γνώρισα την ποίηση της γενιάς του ‘ 70, μιας γενιάς στην οποία ανήκω.
Γιάννης Μιχαηλίδης  
4 Σεπτεμβρίου 2012

Και ο ποιητής Γιάννης Κοντός γράφει με αφορμή την έκθεση:
“Ο Γιάννης Μιχαηλίδης συνεχίζοντας την παράδοση των ζωγράφων (κυρίως της γενιάς του΄30) ζωγράφισε τα εξώφυλλα των βιβλίων των ποιητών της γενιάς του και εικονογράφησε πολλά από αυτά, ερμηνεύοντας με τη δική του τέχνη και το δικό του ψυχισμό τα ποιήματα και τις προεκτάσεις τους.
΄Ετσι, λοιπόν, για σαράντα χρόνια ήταν η μουσική υπόκρουση των χρωμάτων του που συνόδευαν και αγκάλιαζαν τα ποιήματα της γενιάς του ΄70.
Και επειδή αυτοί οι ποιητές είναι εικονιστές, εκτός των άλλων, προετοίμαζαν ένα μακρύ εικαστικό ταξίδι για το Γιάννη. Βεβαίως, όλα άρχισαν από τις φιλίες μας. ΄Ετσι βαδίσαμε μαζί. Ο γράφων έχει την μερίδα του λέοντος σε εξώφυλλα και εικονογραφήσεις. ΄Ενας πρόσθετος λόγος που ταυτιστήκαμε με το Γιάννη είναι γιατί από πολύ νωρίς πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω ότι η λέξη και ο στίχος αντιστοιχούν σ΄ ένα χρώμα και σε μια εικαστική σύνθεση. Τότε και για είκοσι τουλάχιστον χρόνια βρισκόμαστε σχεδόν κάθε μέρα στα στέκια και στις γκαλερί και βλέπαμε, συζητούσαμε, ζούσαμε μέσα στο καμίνι της Tέχνης. Σε μια Αθήνα πολύβουη μεν, αλλά πιο ανθρώπινη. Βέβαια, η ζωή συνεχίζεται, αλλά εμείς με τις απόψεις μας συντηρήσαμε το αεράκι της Iστορίας και της Tέχνης. [...] Για τη ζωγραφική του Γιάννη Μιχαηλίδη έχω γράψει πολλά κείμενα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη η αφαίρεση στο έργο του συνεχίζεται και αναδύει το μοντέρνο. Ο αψεγάδιαστος μοντερνισμός του και η απλότητα σε πείθουν και σε κάνουν οπαδό του. Χωρίς υπερβολή, είναι ένας καλλιτέχνης αναντικατάστατος.

Με δυο λόγια είναι «φωτιά στη μέση της θάλασσας».

Γιάννης Κοντός

                                                                                                                                       Σεπτέμβριος 2012”

Ο Γιάννης Μιχαηλίδης γεννήθηκε στη Σκιάθο το 1940.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και στο Πήλιο.
Από το 1961 μέχρι σήμερα έχουν οργανωθεί 35 ατομικές εκθέσεις των έργων του στην Αθήνα, τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη, το Βόλο, τη Λάρισα, το Ηράκλειο, το Ρέθυμνο και την Μυτιλήνη. Έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις που έγιναν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και σε 6 Πανελλήνιες εκθέσεις ( Ζάππειο Μέγαρο ), με πρώτη συμμετοχή το 1963.
Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε εκθέσεις του εξωτερικού (Σόφια, Βουκουρέστι, Πολωνία, Ντάλας, Ν.Υόρκη).
Το 1970 στην έκθεση νέων καλλιτεχνών του Ε.Ε.T.E -Στέγη Γραμμάτων- τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο ζωγραφικής.
Το 1985, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Αθήνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, πήρε μέρος στις εκθέσεις «Μνήμες-Αναπλάσεις-Αναζητήσεις» και «Η Ελλάδα και η θάλασσα».
Έργα του υπάρχουν στις συλλογές του Υπουργείου Πολιτισμού, της Εθνικής Πινακοθήκης, της Βουλής των Ελλήνων, του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, της Δημοτικής Πινακοθήκης Βόλου, της Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας, της Δημοτικής Πινακοθήκης Ρόδου, του Τελλόγλειου Ιδρύματος Θεσσαλονίκης, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, της Εθνικής Τράπεζας , του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (Αθήνας-Θεσσαλονίκης), της Ιονικής Τράπεζας, της Alpha Bank, του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου, της Αγροτικής Τράπεζας, της Γενικής Τράπεζας, της Τράπεζας Πειραιώς, του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, της Πινακοθήκης Πιερίδη,της Πινακοθήκης Εμφιετζόγλου και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές.

Τα Νέα της Χάρτας

Τα Νέα της Χάρτας, Ιούλιος 2012

Παρουσίαση του βιβλίου "Γκιουζέλ Ανθή" της Ελένης Δραμητινού

Την Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012 στις 8:30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο – καφενείο ΧΑΡΤΑ (Σκενδεράνη 16Α-Β, Βόλος, τηλ: 24210 33250) παρουσιάζεται το βιβλίο Γκιουζέλ Ανθή της Ελένης Δραμητινού (εκδόσεις ΑΛΔΕ). Το βιβλίο παρουσιάζει ο Διονύσης Λεϊμονής, φιλόλογος-συγγραφέας. Διαβάζουν οι ηθοποιοί Σύνθια Μπατσή και Χαράλαμπος Παυλίδης.

Από τότε που άνοιξε τα μάτια της, η εμπέ, η μαμή, την προσφώνησε "η μικρή γκιουζέλ Ανθή", Εκεί, στη μακρινή Αττάλεια, ξετύλιξε η ζωή το νήμα, μέσα σε σφιχτοδεμένα παιδικά χρόνια, στο τα-τα-τα-τα της Αττάλειας, σαν μουσική.
Ως τη στιγμή που την είδε ο καμπούρ-Γιάνγκος, έμπορος από τα μικράτα του, τη διεκδίκησε και την κέρδισε. Εκείνη στην ανατολή της ζήσης της κι εκείνος κοντά στη δύση. Κι ύστερα, ξανά ανακάτωσε ο Θεός την τράπουλα. Βρέθηκε η γκιουζέλ Ανθή και ο Γιάνγκος σε άλλο κομμάτι του κόσμου, μετά το διωγμό, στην Ελλάδα.
Πώς να στήσει ο καμπούρ-Γιάνγκος το νέο του κόσμο; Πόσο δικαίωμα έχει να απελπιστεί, να αφεθεί, να κάνει κύκλο γύρω απ' τον εαυτό του, με απρόσμενο τέλος; Πώς η μοίρα έφερε την Ανθή σε δρόμους ξένους, με έξι παιδιά και ένα ακόμα, ένα νέο μωρό, παιδί παρηγοριάς, να ψάχνει δύναμη μέσα από την ίδια τη ζωή, για να τη χαρίσει απλόχερα ως την τελευταία κουταλιά της ζήσης της;

Η Ελένη Δραμητινού γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καισαριανή. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Εργάστηκε ως στέλεχος επιχειρήσεων στον ΟΤΕ. Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει διακριθεί για το διήγημά της “Σ΄ αγαπάω πολύ” από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το μυθιστόρημα “Γκιουζέλ Ανθή” είναι το πρώτο της.

Αφιέρωμα στον ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη

“Η ποίηση της ήττας” : Αφιέρωμα στον ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη από την ομάδα “Άσυλο των Ποιητών”

Τη Δευτέρα 25/6, στις 9μ.μ., η ομάδα “Άσυλο των Ποιητών” παρουσιάζει στη Χάρτα ένα ποιητικό και μουσικό αφιέρωμα στον ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη με τίτλο “η ποίηση της ήττας”. Παίρνουν μέρος οι Νίτσα Αμουτζοπούλου, Μιχάλης Πόρναλης, Οδυσσέας Χαλκιάς, Αστέρης Γκέκας, Γιάννης Παπαδόπουλος και Δημήτρης Πανταζής. Φιλολογική προσέγγιση Νέλλη Βλαστού. Επιμέλεια και παρουσίαση Κώστας Γκόγκας.

Ο Βύρων Λεοντάρης γεννήθηκε στη Νιγρίτα Σερρών το 1932. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Σάμο, από όπου καταγόταν, και το 1939 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Αδελφός του κριτικού Μανόλη Λαμπρίδη, του ποιητή Ανδρέα Λεοντάρη, σύζυγος της ποιήτριας Ζέφης Δαράκη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1952-1956) και εργάστηκε ως δικηγόρος. Στο χώρο της λογοτεχνίας ασχολήθηκε με την ποίηση, ενώ δημοσίευσε επίσης κριτικά δοκίμια. Πρωτοεμφανίστηκε το 1954 με την ποιητική συλλογή "Γενική Αίσθηση'. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά "Κριτική", "Εφημερίδα των Ποιητών", "Επιθεώρηση Τέχνης", κ.ά., μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού "Σημειώσεις".

Το ποιητικό του έργο τοποθετείται στο χώρο της μεταπολεμικής ελληνικής ποιητικής γενιάς. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, αγγλικά και τουρκικά.

Ο ποιητής Μάρκος Μέσκος στη Χάρτα

Την Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012 στις 8:30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο – καφενείο ΧΑΡΤΑ (Σκενδεράνη 16Α-Β, Βόλος, τηλ: 24210 33250) φιλοξενείται ο ποιητής ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ με αφορμή τη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Μαύρο Δάσος Ι & ΙΙ και την τελευταία ποιητική του συλλογή Τα Λύτρα (εκδόσεις Γαβριηλίδης). Προλογίζει η Μένια Συρούκη, φιλόλογος.

Παράλληλα, θα εκτεθούν έργα του Αστέρη Γκέκα εμπνευσμένα από την ποίηση του Μάρκου Μέσκου.

"προς το παρόν, η ποίηση είναι ψυχή"
Ο Μάρκος Μέσκος γεννήθηκε στην Έδεσσα της Μακεδονίας το 1935. Εκεί οι εγκύκλιες και οι γυμνασιακές του σπουδές. Κατ' αρχάς στο εμπορικό κατάστημα του πατρός του και κατόπιν, 1965-1980, στην Αθήνα. Απεφοίτησε από το Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Σχολής Δοξιάδη Αθηνών το 1968. Εργάστηκε, μεταξύ άλλων εργασιών του ποδαριού, ως γραφίστας σε αρκετά διαφημιστικά γραφεία αλλά και επιμελητής εκδόσεων. Πολύ πριν, από το 1957, είχε συνδεθεί με τη συντακτική ομάδα του περιοδικού "Μαρτυρίες". Γράφει ποιήματα από το 1952. Συνεργάστηκε με ποιήματα, μελέτες και πεζογραφήματα σε πολλά περιοδικά. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Από το 1981 είναι εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Φίλος και συνιδρυτής της εκδοτικής ομάδας των "Χειρογράφων" ενώ από το 1987-1993 εργάστηκε ως υπεύθυνος των εκδόσεων της Α.Σ.Ε. Έχει τιμηθεί με το βραβείο ποίησης του περιοδικού "Διαβάζω" για τους "Χαιρετισμούς", 1995, και με το βραβείο του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, το 2006, για το σύνολο του ποιητικού του έργου.

“Ο δυνατός αέρας της ελευθερίας που πνέει στους ανοιχτούς χώρους, οι μαγικές και συνάμα μαγεμένες εικόνες του φυσικού τοπίου, αλλά και η ματωμένη, άσβεστη μνήμη της ιστορίας: αυτό είναι, νομίζω, το τρίπτυχο που ορίζει το ποιητικό έργο του Μάρκου Μέσκου, ο οποίος εκπροσωπεί μια από τις πιο ευδιάκριτες φωνές της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς - γενιά που έζησε τα παιδικά της χρόνια μέσα στην αντάρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της εμφυλιακής σύγκρουσης.[Στο “Μαύρο Δάσος”] ο Μέσκος σχηματίζει μια δίσημη ποιητική μυθολογία, εξυμνώντας τα ανδραγαθήματα μιας παράξενης κλεφτουριάς: μια δράκα γενναίων είναι έτοιμη να τα βάλει με όλα τα άδικα του κόσμου έχοντας πλήρη επίγνωση πως η βία του εχθρού μπορεί ανά πάσα στιγμή να τη διαμελίσει. Οι γενναίοι αυτοί εμφανίζονται με τη μορφή φασματικών, ανιστορικών ηρώων, που εμφυσούν ένα υψηλό φρόνημα ζωής, ενώ δεν αποκλείεται κατά τόπους να αποκτήσουν και ένα σαφώς ιστορικό πρόσημο, παραπέμποντας στο μακελειό της πολύπαθης δεκαετίας του 1940. Διπλή είναι και η εικόνα του εξωτερικού περιβάλλοντος σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Ο φυσικός περίγυρος λειτουργεί από τη μια μεριά ως αβίαστη λυρική και παραμυθητική πηγή ενόσω σπεύδει από την άλλη να κλείσει στους κόλπους του ένα ανείπωτο ανθρώπινο δράμα: «Το σπαθί που χαράζει στα ματόφυλλα τον ύπνο / και οι αναφορές στο παρελθόν / ας πούμε η εποχή / του Σαράφου του πεταλωτή ή του μάγειρα Μπατίκη / λίγο πριν οι ληστές κρατήσουν στα χέρια / το κόκκινο πιπέρι για τους σκοτωμούς / λίγο πριν σπάσει ο ουρανός / και χυθούνε τα νερά - σιωπηλά τα βουνά / τσιρίζουν τ' ακρογιάλια» .Χωρίς να αλλάξει ακριβώς ρότα, ο Μέσκος συρρικνώνει δραστικά το σύμπαν του στη δεύτερη ενότητα του έργου του: μνήμες, όνειρα και τραύματα μεταμορφώνονται τώρα σε μικρούς, αλλά πεντακάθαρους κρυστάλλους, που κρατούν το νόημά τους σε μιαν υποβλητική εκκρεμότητα, σύμφυτη με την ολοφάνερη επίταση του άγχους της ύπαρξης ή με τη γέννηση της αγωνίας του θανάτου. Θα χρειαστεί εδώ να προσθέσουμε και κάποιες πυκνές ασκήσεις ποιητικής, όπου ο Μέσκος σχολιάζει μέσω μιας σειράς επιγραμματικών σπαραγμάτων τους σκοπούς και τις μεθόδους της εξηντάχρονης τέχνης του. Μιλώντας για αυτή την τέχνη σήμερα, θα έλεγα πως ο Μέσκος διασώζει στο ακέραιο την ενέργειά της, που τον εγκλιματίζει χωρίς σκαμπανεβάσματα στο αίσθημα του παρόντος. Ενα παρόν με το οποίο ο ποιητής συνομιλεί ευθέως και εις βάθος, κερδίζοντας άκοπα τη συγκίνησή μας: «Σαν όνειρο τα πράσινα του Μάη και / οι εκτελεσμένες παπαρούνες τόπους τόπους / πουλιά αραιά στον αέρα / η καϊσιά, η κερασιά και η φλαμουριά από τον Βορρά / σαν όνειρο / προτού στην αμνησία βουλιάξει / και στο αράγιστο σκοτάδι». (από την κριτική του Β.Χατζηβασιλείου, Το Βήμα, 1/4/12.)

Από το Βερολίνο στο Βόλο: Παρουσίαση του βιβλίου του Πέτρου Αυλίδη "Σοφέρ"

Την Τρίτη 15 Μαΐου 2012, στις 9 το βράδυ, στο βιβλιοπωλείο – καφενείο ΧΑΡΤΑ (Σκενδεράνη 16Α-Β, Βόλος, τηλ:2421033250), παρουσιάζεται το νέο βιβλίο του Πέτρου Αυλίδη “Σοφέρ” (εκδόσεις Γαβριηλίδη).

Το βιβλίο θα παρουσιάσει η Μαρία Παπαδημητρίου, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με τη συνεργασία φοιτητών του τμήματος Αρχιτεκτονικής.

Δυτικό Βερολίνο, τέρμα Ανατολικά.

Σύνορο με τους δίπλα στο ποτάμι. Και το Τείχος.

Σπίτια, εργοστάσια κι ερείπια, παλιά και παρατημένα.

Ο πληθυσμός, τούρκοι και νέοι, φτωχοί γενικά. Σε χρήμα. Παρατημένοι απ΄ τους άλλους κι ελεύθεροι, φουλ στην επινόηση. Και στον αγώνα, για ένα καλύτερο τώρα.

Ο Πέτρος Αυλίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1955. Πήρε πτυχίο ιατρικής το 1979. Από το 1980 ως το 1998 εργάστηκε στο Βερολίνο ως ψυχίατρος.

Έχει εκδόσει τα βιβλία “Λοβαφερινσορτκατς – ψιλοκομμένο πάθος” 1999 (Γαβριηλίδης) και ¨Κάψα χιτ / φουλ μιξ” 2008 (Γαβριηλίδης).

Διηγήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά Δρομολόγια, Κωπηλάτες και Άθενς Βόις.

Ακολουθεί η κριτική της Ελισάβετ Κοτζιά στην Εφημερίδα “Καθημερινή”, 18/3/2012:

ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΣ

Μιτ Μπερλίν

Tης Ελισαβετ Kοτζια / ekotzia@yahoo.gr

Πρωταγωνίστρια είναι η πόλη. Φρουροί, φυλάκια, δυνάμεις κατοχής, συρματοπλέγματα, περίπολοι, συμμαχικοί στρατοί – τεκμήρια ενός Ψυχρού Πολέμου, που, σαράντα χρόνια μετά τον Πόλεμο, δεν λέει να λήξει. Μια πόλη–μύθος. Πόλη των κατασκόπων και των καλλιτεχνών, πόλη της παρακμής και των μεταναστών, πόλη της νοσταλγίας και των ευκαιριών, πόλη που κάτω από τη σκιά του Τείχους απλώνεται διχασμένη γύρω από τις όχθες του ποταμού Σπρέε. Μπαουχάουζ, ερειπωμένα κτίρια και βιομηχανικές εγκαταστάσεις· εστιατόρια, πρωτοποριακές γκαλερί και καμπαρέ· ηθοποιοί, σκηνοθέτες και μουσικοί· τραγούδια, εκκεντρικότητες, γέλια και χοροί. Αυτό είναι το Βερολίνο της δεκαετίας του ’80 του Πέτρου Αυλίδη (γενν. 1955) στο τρίτο βιβλίο του «Σοφέρ» (Γαβριηλίδης, σελ. 251). Ενα μυθιστόρημα στο οποίο μαζί με την πόλη πρωταγωνιστεί και η ηρωική νεότητα. Τα πρώτα χρόνια ενός γιατρού που έφθασε στο Βερολίνο για την ειδικότητά του, έγινε θαμώνας ξακουστών μπαρ, γνωρίστηκε με άσημους και διάσημους και σήμερα αφηγείται αναμνήσεις από τη μακρινή εκείνη εποχή. Αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, το έργο αποτελεί ωστόσο κάτι περισσότερο από μια απλή μαρτυρία. Διότι εκείνο που κυρίως μεταφέρει είναι η αίσθηση και το συναίσθημα, η ατμόσφαιρα και η συγκίνηση, το βαθύτερο προσωπικό βίωμα που εισέπραξε ο αφηγητής από την πόλη στη δεκαετία πριν από την πτώση του Τείχους.

Το 1980 ο ήρωας προσγειώνεται στο Βερολίνο, προσλαμβάνεται σε ψυχιατρική κλινική και γίνεται μέλος του στενού κύκλου της Φώφης Ακριθάκη, που έχει το διάσημο εστιατόριο «Φόφις», όπου συχνάζουν προσωπικότητες παντός είδους. Και ως μη φίλος του ποτού χρίζεται σοφέρ του άντρα της ζωγράφου, Αλέξη Ακριθάκη. Ο νεαρός γιατρός ανοίγει τα μάτια του, γνωρίζει και μαθαίνει, μπαίνει στα ενδότερα του νυχτερινού ρυθμού μιας πόλης που βρίσκεται στην αιχμή της καλλιτεχνικής δημιουργίας, ζώντας ταυτόχρονα το παράδοξο αίσθημα του ιλίγγου και του κενού που προκαλεί ένας τόπος στη μεθόριο δύο ασυμφιλίωτα εχθρικών πλανητικών μπλοκ. Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, χορογράφοι, Φράνσις Μπέικον, Μάρτιν Κιπενμπέργκερ, Αριάν Μνιούσκιν, ζωγράφοι που έχουν περάσει στην επικράτεια του θρύλου, πρόσωπα άγνωστα που σύντομα θα λάμψουν, συλλέκτες, γκαλερίστες και κιουρέιτορ παρελαύνουν μαζί με χάπια, άσπρες σκόνες, ζεϊμπεκιές και τζαζ. Κι επειδή ο ήρωας είναι νέος και το αίμα του βράζει, μπόλικες θηλυκές υπάρξεις και αναρίθμητα παιχνίδια σαγήνης, έλξης και εξαιρετικά μάτσο ερωτισμού. Αθελα το μυαλό μας πάει στα παλαιότερα έργα του Αντώνη Σουρούνη, «Μερόνυχτα Φραγκφούρτης» (983) και «Συμπαίχτες» (1977), και στους τυχοδιώκτες ήρωές του. Οι δικοί του μετανάστες ήταν βέβαια λούμπεν ενώ του Αυλίδη ο ήρωας είναι επιστήμονας γιατρός που θα ολοκληρώσει την ειδικότητά του. Για να τα βροντήξει, όμως, εντέλει όλα κάτω αποθέτοντας με παιδική αφέλεια την τύχη του στον χρηματιστηριακό τζόγο και στη θεία πρόνοια κάποιων παιχνιδιών.

Ο ήρωας του «Σοφέρ» μοιάζει με τον επίδοξο συγγραφέα που στο προηγούμενο βιβλίο του Πέτρου Αυλίδη, «Κάψα-Χιτ/φουλ μιξ» (2008), προσπαθούσε να εξημερώσει μια σαύρα. Και ομοίως, η σημασία του «Σοφέρ» έγκειται στο ύφος του έργου. Διαρκής κίνηση και ζωντανή επαφή μέσω των διαλόγων, απόλυτη οικονομία στο μοντάζ, μικρή φράση και απροσδόκητες συγκοπές στη στίξη, μονολεκτικές αποστροφές οι οποίες άλλοτε χρωματίζοντας επιτείνουν και άλλοτε ανατρέποντας εκπλήσσουν. Η αρετή της πεζογραφίας του Αυλίδη είναι ο πολύ σφιχτός ρυθμός, λίγα λόγια και σταράτα που, παρά τον μπλαζέ τους τόνο και τη χρήση μπόλικης αργκό, μαρτυρούν ακεραιότητα ήθους και προσωπικότητα που αναζητεί κάτι ουσιαστικό. (Παράταιροι ωστόσο μερικοί αυτοσχέδιοι γλωσσικοί τύποι, όπως «ευθειάζω» και «χαμογελαστήκαμε». Νέες λέξεις δικαιούται να φτιάχνει μόνον ο Τζόυς. Με τον παντοδύναμο θεό της γλώσσας, οι υπόλοιποι οφείλουμε να είμαστε σεμνοί.)

Παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Μελά "Οι σύγχρονες κρίσεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (1974-2008)"

Την Παρασκευή 6 Απριλίου 2012 στις 8:00 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο ΧΑΡΤΑ (Σκενδεράνη 16Β, Βόλος, τηλ: 2421033250) παρουσιάζεται το βιβλίο του Κώστα Μελά “Οι σύγχρονες κρίσεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (1974-2008)” που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Νίκος Μπινιάρης, συγγραφέας – οικονομικός αναλυτής και ο συγγραφέας.
Ο Κώστας Μελάς διδάσκει στο Πανεπιστήμιο από το 1990. Έχει διδάξει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου και στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά.
Σήμερα διδάσκει   στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Εργάσθηκε ως Σύμβουλος Διοίκησης της Εμπορικής Τραπέζης. Διετέλεσε Γεν. Διευθυντής του Επιμορφωτικού Τραπεζικού Ινστιτούτου της ίδιας τράπεζας. Είναι  Πρόεδρος της Ομίλου Πολιτικού και Οικονομικού Προβληματισμού. 
Έχει συγγράψει 12 βιβλία , έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό ερευνητικών εργασιών και άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά και σε πρακτικά συνεδρίων ενώ έχει επιμεληθεί επιστημονικά , μεγάλο αριθμό  βιβλίων που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.