Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Παρουσίαση Δημήτρη Νόλλα




Ο Δημήτρης Νόλλας γεννήθηκε το 1940 στην Αδριανή Δράμας από γονείς Ηπειρώτες. Η οικογένεια του εκτοπίστηκε από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα το 1943.
Σπούδασε στην Αθήνα και στη Φρανκφούρτη νομικά και κοινωνιολογία. Έζησε και εργάστηκε για μεγάλα διαστήματα στη Δ. Ευρώπη.


Έγραψε και ραδιοσκηνοθέτησε παιδικές εκπομπές, σκηνοθέτησε για την κρατική τηλεόραση ενημερωτικές εκπομπές και δίδαξε τεχνική σεναρίου στο Πάντειου Πανεπιστήμιο.
Συνεργάστηκε σε σενάρια κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών με τους σκηνοθέτες Χατζή, Παναγιωτόπουλο, Αγγελόπουλο, Σμαραγδή, Λαμπρινό και Βούλγαρη.
Από το 2004 ως το 2007 ήταν πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.


Το συγγραφικό έργο του Δημήτρη Νόλλα περιλαμβάνει πάνω από 20 βιβλία. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1974 με τη νουβέλα Νεράιδα της Αθήνας και τα αφηγήματα Πολυξένη. Ακολούθησαν διηγήματα και νουβέλες κυρίως, αλλά και μυθιστορήματα και δοκίμια. Έχει τιμηθεί  με το  Κρατικό Βραβείο Διηγήματος το 1983 για το Τρυφερό δέρμα, δύο φορές με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, το 1993 και το 2014 για τα μυθιστορήματα Ο τύμβος κοντά στη θάλασσα και Το ταξίδι στην Ελλάδα, με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών το 2004 για τη συλλογή διηγημάτων Ο παλαιός εχθρός και το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού "Διαβάζω" το 1996 για Τα θολά τζάμια.
Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες ανθολογίες.

Στο επίμετρο της συγκεντρωτικής έκδοσης των διηγημάτων Οι ιστορίες είναι πάντα ξένες, η κριτικός Τιτίκα Δημητρούλια επισημαίνει: Το έργο του Δημήτρη Νόλλα «θεμελειώνεται εν γένει στην αμφισημία, η οποία καταλήγει συχνά στο αίνιγμα και στις διάμεσες επικράτειες του φανταστικού. Αποδραματοποιημένο, αιχμηρό και ποιητικό ως σύλληψη και πραγμάτωση, είναι μπολιασμένο με ένα ιδιαίτερο χιούμορ, άγρια καυστικό, πικρό, μαύρο, που συχνά εισάγει το γκροτέσκο στην καρδιά του τραγικού. Στηρίζεται σε μια κατεδαφιστική αλλά και ανομολόγητα τρυφερή ειρωνεία για τα ανθρώπινα και το ρόλο της τύχης και της μοίρας στις ανατροπές τους. Τέλος, είναι πάντα βαθειά πολιτικό, ιστορικά τοποθετημένο, προσαρμοσμένο στον καιρό και στην εξελικτική πορεία του συγγραφέα και διαχρονικά σφραγισμένο από την αντίληψη ότι η καλή πεζογραφία μετριέται με βάση τη δραστικότητά της.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου